Από τις κάλπες και την εκλογική διαδικασία που ακολουθείτο ως το 1920 στην Ελλάδα.

Στα εκλογικά κέντρα υπήρχε για κάθε υποψήφιο βουλευτή μία κάλπη χωρισμένη σε 2 τμήματα: ένα λευκό με τη σήμανση “ΝΑΙ” και ένα μαύρο με σήμανση “ΌΧΙ”. Οι ψηφοφόροι καλούνταν να ρίξουν από ένα μολύβδινο σφαιρίδιο στο λευκό ή το μαύρο τμήμα της κάθε κάλπης, ανάλογα με το αν ήθελαν να εκλεγεί ο υποψήφιος στον οποίο αυτή αντιστοιχούσε.

Η εκλογική διαδικασία χαρακτηριζόταν από έντονα συναισθήματα, κάτι που οδηγούσε κάποιους ψηφοφόρους να δαγκώνουν κυριολεκτικά τα σφαιρίδια πριν τα ρίξουν στις κάλπες σαν ένδειξη του φανατισμού τους υπέρ ή κατά των υποψηφίων ή ακόμη και για να σιγουρευτούν ότι το σφαιρίδιο είναι “καλό” (τυπική διαδικασία και για τον έλεγχο της γνησιότητας των λιρών).

Ακόμη και σήμερα, “ρίχνουμε μαύρο” και ενίοτε “δαγκωτό” στα κόμματα τα οποία φανατικά αντιπαθούμε και “δαγκωτό” στους υποψήφιους που υποστηρίζουμε σθεναρά.

Το φιλοσοφικό καφενείο τα εξηγεί όλα θαυμάσια, ίσως όμως όχι τόσο γλαφυρά όσο ο πατέρας μου…